Pandemi başlarında keşfetmiştim Kelly Beeman’ı. Burayı açtıktan sonra aklıma geldi, kendisinden bahsetmek istedim. Belki sizin de hoşunuza gider.

Suluboya çalışıyor sanatçı ve çok sakin bir dünya resmediyor. Ev içi yaşamın tanıdık ama belirsiz duyguları onun oyun alanı. Hani şu sahip olduğumuz ama adını koyamadığımız genel anlara dair. Figürler sakin, mekânlar sade ama alttan alta bir gerilim var.

Her şey hem tanıdık hem de biraz yabancı.

Ne geçmiş, ne gelecek – her döneme açık sembolik alanlar açıyor. Fazla bilgiye gerek yok. Sadece prototip ve klon yüzler. Ama tanıdık simalarla. Tanıdık gülüşlerle. Tanıdık bakışlarla.

Herkes kendi hikâyesini içine yerleştirebilecekken, çizgilerde bu kadar sakin kalmak bana çok mantıklı geliyor. Dingin görünen sahnelerden kendimize çok kolay geçebiliyoruz. Gündelik olan dramatik ama sade bir dille ortada. Belki de bu yüzden, onun resimlerine bakmak bir tabloya değil, kendimize bakmak gibi.

Beeman’ın işlerinde belirli bir dönem yok. Gelecek değil, geçmiş de değil. Herhangi bir zamandayız. Aynı zamanda bir kolaj gibi, birçok referans ve farklı akımlar bir arada. Zamansızlığın en rahat hali gibi.

Daha fazla uzatmadan, sevdiklerimden birkaçı aşağıda.