Bazen tahminlerin insafına avuç açarak dönüş bekleriz. Beklentiler ve gerçek arasında sıkışırız. Sebebi hesap hatası, ya da bazen zarların iyi gelmemesi olabilir. Hayallerimiz bize zaman ayırmaz.

Genç sanatçı Claire Peckham‘ın reddedilme konusunu ele alışındaki basitliği ve vuruş gücünü çok sevdim ve burada yer vermek istedim. Burada bulunuşunuza dair sınırları çizerek, “ilginiz için teşekkür ediyorum”.

İyi çatışmalar.

“Ben Claire Peckham. Son iki yıldır yüzlerce iş başvurum reddedildi. Tasarımcı işleri, yönetici işleri, referansla başvurduğum işler ve fazlasıyla nitelikli olduğum işler… Hepsinden, başvuru belgelerimin tek bir insan tarafından bile görülüp görülmediğine dair en ufak bir işaret olmadan reddedildim. Yıllardır çevremdeki insanların hayatı akıp giderken, benimki hiç durmadan yerinde sayıyor. Arkadaşlarım iş buluyor, ailem tatile gidiyor… Tüm bunlar olurken benim hayatım, sahte bir neşeyle yazılmış standart bir e-postayla gelişi güzel silindiğim, sürekli tekrar eden bir film karesi gibi mükemmel bir şekilde donup kalıyor.

Bu süreçteki kederim, çoğu kederde olduğu gibi, tek başıma yaşandı. Bu metindeki umudum, reddedilmeyi bir malzeme olarak kullanarak, izole eden bu deneyimi paylaşılan bir şeye dönüştürmek ve kederin sessiz ve tekrar eden doğasına ışık tutmaktı.

Bu metin, 2023’ten bugüne kadar aldığım 60 standart ret e-postasından (toplamın dörtte birinden azı) oluşturulmuştur.“

– Claire Peckham